Op 8 september 1941 werd Leningrad omsingeld. Het beleg van de stad zou tweeënhalf jaar duren en meer dan twee miljoen slachtoffers vergen. Als Leningrad was gevallen dan zou het verloop van de Tweede Wereldoorlog en van de hele verdere twintigste eeuw er volstrekt anders hebben uitgezien. In Leningrad laat Anna Reid aan de hand van persoonlijke verhalen van direct betrokkenen zien hoe het dagelijks leven in die belegerde stad eruitzag. Reid putte uit dagboeken van inwoners en officiële staatsdocumenten, en ze sprak met overlevenden. Ze schrijft over het meisje dat in haar dagboek koel registreert hoe een familielid verhongert en over de musici van het stadsorkest die, terwijl ze zelf de hongerdood voelen naderen, doorspelen om het moreel van de mensen te sterken. Reid geeft antwoord op vragen die niet eerder werden opgehelderd. Hadden niet veel meer inwoners het beleg kunnen overleven als het stadsbestuur beter was georganiseerd? Hoe dicht was Leningrad bij het moment dat het in Duitse handen zou vallen? En, bovenal, wat moesten diegenen die het overleefden, tijdens het beleg doorstaan?